Leven tussen twee werelden

Het is zondagmiddag, 26 november. De eerste zondag dat de fototentoonstelling ’In Twee Werelden’ op GOUDasfalt open is. Als vrijwillige suppoost draai ik, Christa Schut, een middagdienst van 14 tot 17 uur. Het eerste uur regent het pijpenstelen en komen er slechts twee personen kijken. Maar dan wordt het droog en komt de loop er toch nog een beetje in.Ze arriveren met de auto of met de (OV)-fiets, zo’n twintig volwassenen en een kind. De grote meerderheid is van Molukse komaf en ze komen speciaal voor In Twee Werelden naar GOUDasfalt. Het zijn jongeren en een aantal volwassen stellen. Ze vertellen dat ze 2de, 3de en 4de generatie Molukkers zijn. De Molukse jongeman met de OV-fiets meldt dat hij nieuwsgierig is naar de tentoonstelling. Hij heeft begrepen dat niet iedereen in de Molukse gemeenschap enthousiast is over de gekozen verhalen. Dus wil hij het samen met zijn niet-Molukse vriendin nu zelf zien en beleven. En dat doet hij. Ze zijn samen meer dan een uur gebleven.

Emoties
Een Molukse man loopt alleen container 1 in, als de video daar start. Net op het moment dat de verteller zegt dat de Molukkers in 1951 voor ‘tijdelijk’ naar Nederland zouden komen. De man reageert zeer geëmotioneerd. Hij vloekt nog net niet. Ik spreek hem aan en hij vertelt over de schande dat er nog steeds geen erkenning en compensatie is voor het leed dat hun is aangedaan door de benadering en behandeling van de Nederlandse autoriteiten.

Op zoek naar de ‘roots’
Een echtpaar, waarvan de man Molukker is en relatief jong oogt, is zo geïnteresseerd dat ze om 16 uur vragen hoelang de expositie nog loopt. Ze zijn er al een tijdje, maar hebben nog lang niet alles kunnen lezen en zien. Deze man oogt als 3de generatie. Maar nee, hij vertelt dat hij van de 2de generatie is. Zijn vader was als 18-jarige jongen gedwongen om naar Nederland te gaan, want diens vader was KNIL-militair. Een Molukse jonge vrouw, ik schat haar begin 20, komt aanlopen vanaf Gouwestrand, waar ze werkt. Haar baas heeft haar getipt om te gaan kijken. Ze vertelt dat haar overgrootvader gedwongen was gerepatrieerd. Hij vertelde haar over zijn ervaringen. Heel bijzonder, omdat de meesten hier niet over spreken. Haar overgrootvader was dementerend en ging terug in de tijd. Zo vertelde hij haar zijn belevenissen en kon zij hem vragen stellen.

Mooie contacten
Aan het einde van mijn dienst vertrekt een gezin met twee volwassen kinderen als laatste. De vrouw bedankt ons voor deze expositie. Dat het verhaal wordt verteld van de Molukkers in Nederland, een deel van onze geschiedenis waar niet genoeg aandacht voor is. En ze bedankt ook mij en mijn collega, dat wij op deze koude zondag dit bezoek mogelijk maken. Graag gedaan hoor!

De tentoonstelling is te zien tot en met zondag 7 januari 2024, geopend van woensdag tot en met zondag van 11.00 tot 17.00 uur. De toegang is gratis.